หนึ่งในสไตล์คำพูดที่ไม่น่าฟังที่ซู๊ดดด.... คือ

ถ้าเราถามว่า ทำไมไม่กลับบ้าน 
เขาจะตอบว่า จะกลับได้ยังไง ไม่เห็นเหรอ  งานเยอะ
ถ้าเราบอกว่า ทำไมไม่ทำแบบนี้ล่ะ 
เขาจะตอบว่า กำลังทำ มึงไม่เห็นเหรอ ว่ากูกำลังพยายาม
... ไม่เข้าใจ

ทำไมต้องมีคำว่า ไม่เห็นเหรอ

สิ่งใดที่กูไม่รู้ ไม่สงสัย กูจะถามไหม
คนเราถามดี ๆ บอกดี ๆ ทำไมต้องให้หอกตอกหน้ากรูมา .. ไม่เข้าใจ มึงพูดภาษาดี ๆ ก็ได้  กูยินดีฟัง 

เฮ่อ..ยิ่งโต ยิ่งวุ่นวาย

ตอนเป็นเด็ก

ก่อนนอนจะคิดอยู่ไม่เกินสองข้อนี้

หนึ่ง การบ้านพรุ่งนี้ ข้อยาก ๆ ที่ทำไม่ได้กูจะลอกใครหว่า (เพราะข้อง่าย ๆ ใครก็ทำได้ กระจอก ฮ่าๆๆ)

สอง จะได้เจอคน ๆ นั้น ไหมนะ (คริ คริ)

คิดแค่นี้จริง ๆ 

สบายหัว

สบายจายยย
แต่ตอนนี้ มันทำไมแตกต่างกัน
ทำไมเพื่อนต้องทำแบบนั้นกับกู กูทำอะไรผิดมิทราบ 
ทำไมงานเราไม่ดี ตอนเรียนกูก็เข้าใจนิหว่า
ทำไมไม่ชอบอาจารย์คนนี้ ซึ่งแต่ก่อน เขาไม่ได้็เป็นแบบนี้นี่นา 

หรือ เรา คิด เครียดไปเอง

ทำไมเพื่อนต้องมองว่าเราติดแฟน เอ.. หรือเราติดจริง ๆ หรือเราทำตัวไม่เหมือนเดิม
ไม่นี่นา .. ตอนไม่มีแฟน กูก็ไม่ได้ติดเื่พื่อนคนไหนนี่นา
หรือ ที่งง ๆ กับตัวเองแบบนี้ เป็นเพราะกูชอบหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองไม่ให้รู้สึกแย่หว่า
โอย...

ปวดหัวจริง ๆ 

เหลืิอเชื่อ ว่าที่เราเคยรับรู้มาตอนเด็ก

จะมีตัวอย่างที่เห็นชัดเจนแบบนี้

ครูมัธยมเคยบอกว่า มหาลัยที่อะไรอีกมากที่เราต้องเรียนรู้
อ๋อ .. อะไรที่มาก ๆ คือ แบบนี้เองเหรอ
อ๋อ .. ใช่เลย มันแย่จริง ๆ 
อ๋อ .. ด้านมืดเป็นแบบนี้นี่เอง เนี่ย เดินเข้าไปแล้ว 

ควานหาทางออกไม่รู้ทิศรู้ทางเลย 

พอมาดูตัวเองอีกที อ้าว .. กูจมปากอ่าวเลยนะเนี่ย..

พอมาดูตัวเองอีกที ก็ปี 4 แล้วนี่นา

อะไรอยากมาเจอกับกูก็มาเลย

กูไม่เหลือเวลาละนะ 
อยากบีบรัดกูเหรอ ห่า มึงมาเลย กูจะจบละ
มึงรีบตามกูมาเลยปัญหา จะถีบให้เด้งเลยแม่ง

สัด